سلاح کار خود اینجا ز بی زبانی ساز

کجا روی که ز پیش آتش است و پس دریا

خوشی طلب کنی از دهر، ساده دل مردا

که از زکات ستانان زکات خواست عطا

که بی زبان دفع زبانیه است آنجا

چو خوشه چند شوی صد زبان نمی خواهی

که یک زبان چون ترازو بوی به روز جزا