مرا ز آفت مشتی زیاد باز رهان

فرو گشای ز من طمطراق الشعرا

یقین من تو شناسی ز شک مختصران

که علم توست شناسای ربنا ارنا

که بر زنای زن زید گشته اند گوا

خلاص ده سخنم را ز غارت گرهی

که مولع اند به نقش ریا و قلب ریا