که مولع اند به نقش ریا و قلب ریا

مرا ز آفت مشتی زیاد باز رهان

که بر زنای زن زید گشته اند گوا

خلاص ده سخنم را ز غارت گرهی

به روز حشر که آواز لاتخف شنوند

به گوش خاطر ایشان رسان که لابشری

چو کاسه باز گشاده دهان ز جوع الکلب