برو یتیم نوازی بورز چون عنقا

تو را میان سران کی رسد کله داری

ز خون حلق تو خاکی نگشته لعل قبا

یتیم وار در این تیم ضایع است دلت

دلی طلب کن بیمار کرده وحدت

چو چشم دوست که بیماری است عین شفا

مگر شبی ز برای عیادت دل تو