رفوگری نتوان کرد و چشم نابینا

به دست همت طغرای بی نیازی دار

که هر دو کون تو داری چو داری این طغرا

ره امان نتوان رفت و دل رهین امل

تو را امان ز امل به که اسب جنگی را

به روز معرکه برگستوان به از هرا

تو را که رشته ایمان ز هم گسست امروز