مرا کنف کفن است الغیاث از این موطن

کجا رسد به حواری خواره و حلوا

مرا ز خطه شروان برون فکن ملکا

که فرضه ای است در او صد هزار بحر بلا

مرا مقر سقر است الامان از این منشا

بر مهان نشوم ور شوم چو خاک مهین

غم کیا نخورم ور خورم به کوه، گیا