مرا مقر سقر است الامان از این منشا

مرا ز خطه شروان برون فکن ملکا

که فرضه ای است در او صد هزار بحر بلا

مرا کنف کفن است الغیاث از این موطن

بر مهان نشوم ور شوم چو خاک مهین

غم کیا نخورم ور خورم به کوه، گیا

از این گره که چو پرگار دزد بدراهند