دلم چو نقطه نون است در خط دنیا

بر مهان نشوم ور شوم چو خاک مهین

غم کیا نخورم ور خورم به کوه، گیا

از این گره که چو پرگار دزد بدراهند

گرفته سرشان سرسام و جسمشان ابرص

ز سام ابرص جانکاه تر به زهر جفا

مرا به باطل محتاج جاه خود شمرند