گرفته سرشان سرسام و جسمشان ابرص

غم کیا نخورم ور خورم به کوه، گیا

از این گره که چو پرگار دزد بدراهند

دلم چو نقطه نون است در خط دنیا

ز سام ابرص جانکاه تر به زهر جفا

مرا به باطل محتاج جاه خود شمرند

به حق حق که جز از حق مراست استغنا