برداشته است بهر فرو داشت این نوا

رخش تو را بر آخور سنگین روزگار

برگ گیا نه و خر تو عنبرین چرا

بر پرده عدم زن زخمه ز بهر آنک

در رکعت نخست گرت غفلتی برفت

اینجا سجود سهو کن و در عدم قضا

گر حله حیات مطرز نگرددت