که سوخته شدم از مرگ قدوه الحکما

که او به پنج انامل به فتح باب سخن

ز هفت کشور جانم ببرد قحط و غلا

حیات بخشا در خامی سخن منگر

شکسته دل تر از آن ساغر بلورینم

که در میانه خارا کنی ز دست رها

بدان قرابه آویخته همی مانم