بدان قرابه آویخته همی مانم

که سوخته شدم از مرگ قدوه الحکما

شکسته دل تر از آن ساغر بلورینم

که در میانه خارا کنی ز دست رها

که در گلو ببرد موش، ریسمانش را

فروغ فکر و صفای ضمیرم از عم بود

چو عم بمرد، بمرد آن همه فروغ و صفا