که در گلو ببرد موش، ریسمانش را

شکسته دل تر از آن ساغر بلورینم

که در میانه خارا کنی ز دست رها

بدان قرابه آویخته همی مانم

فروغ فکر و صفای ضمیرم از عم بود

چو عم بمرد، بمرد آن همه فروغ و صفا

جهان به خیره کشی بر کسی کشید کمان