جهان به خیره کشی بر کسی کشید کمان

که در گلو ببرد موش، ریسمانش را

فروغ فکر و صفای ضمیرم از عم بود

چو عم بمرد، بمرد آن همه فروغ و صفا

که برکشیده حق بود و برکشنده ما

ازین قصیده نمودار ساحری کن از آنک

بقای نام تو است این قصیده غرا