فروغ فکر و صفای ضمیرم از عم بود

که در میانه خارا کنی ز دست رها

بدان قرابه آویخته همی مانم

که در گلو ببرد موش، ریسمانش را

چو عم بمرد، بمرد آن همه فروغ و صفا

جهان به خیره کشی بر کسی کشید کمان

که برکشیده حق بود و برکشنده ما