در کنف فقر بین سوختگان خام نوش

از سر طاق فلک تا به حد استوا

مردمه چشم ساز نعل پی صوفیان

دانه دل کن نثار بر سر اصحابنا

بر شجر لا نگر مرغ دلان خوش نوا

هر یکی از رنگ و رای چون فلک و آفتاب

هر یکی از قرب و قدر چون ملک و پادشا