برده کلاه زرش قندز شب را ز تاب

شد گهر اندر گهر صفحه تیغ سحر

شد گره اندر گره حلقه درع سحاب

صبح فنک پوش را ابر زره در قبا

بال فرو کوفت مرغ، مرغ طرب گشت دل

بانگ برآورد کوس، کوس سفر کوفت خواب

صبح برآمد ز کوه چون مه نخشب ز چاه