خواجه چون دید دردمند دلم

کاروان حیات بر حذر است

خیل ترکان کنند بر سر کوچ

غارت کاروان که بر گذر است

گفت کین دردناکی از سفر است

هان کجائی چه می خوری؟ گفتم

می خورم خون خود که ما حضر است