می خورم خون خود که ما حضر است

خواجه چون دید دردمند دلم

گفت کین دردناکی از سفر است

هان کجائی چه می خوری؟ گفتم

چه خورش کو خورش کدام خورش

دست خون مانده را چه جای خور است

گوید آخر چه آرزو داری