نگذرد آتشی که در حجر است

از دو یک دم که در جهان یابم

ناگزیر است و از جهان گذر است

نگذرد دیگ پایه را ز حجر

به مقامی رسیده ام که مرا

خار و حنظل بجای گل شکر است

کو سر تیغ کرزوی من است