کو سر تیغ کرزوی من است

نگذرد آتشی که در حجر است

به مقامی رسیده ام که مرا

خار و حنظل بجای گل شکر است

کانس وحشی به سبزه و شمر است

بر سر تیغ به سری که سر است

خرج قصاب به بزی که نر است