لیک تبریز به اقامت را

استطابت به آب یا مدر است

فخر من یاد کرد شروان به

که مباهات خور به باختر است

که صدف قطره را بهین مقر است

هم به مولد قرار نتوان کرد

که صدف حبس خانه درر است