چشم خلاص داشت سفینه ش وفا نکرد

دهر اژدهای مردم خوار است و فرخ آنک

خود را نواله دم این اژدها نکرد

بس کس که اوفتاد در این غرقه گاه غم

آن مهره دیده ای تو که در ششدر اوفتاد

هرگه که خواست رفت حریفش رها نکرد

خاقانیا به چشم جهان خاک درفکن