برحذرم ز آتش اجل که بسوزد

کز تف گریه گذار در لگن آورد

شمع نه دندانه گردد از شکن آخر

در تنم آسیب تب همان شکن آورد

کشت حیاتی که خوشه در دهن آورد

طعنه بیمار پرس صعب تر از تب

کاین عرض از گنجه نیست از وطن آورد