چندان که آن خطیب سحر در خطاب شد

بی دست ارغنون زن گردون به رنگ و شکل

شب موی گشت و ماه کمانچه رباب شد

دیدم صف ملائکه چرخ نوحه گر

گفتم به گوش صبح که این چشم زخم چیست

کاشکال و حال چرخ چنین ناصواب شد

صبح آه آتشین ز جگر برکشید و گفت