واحزن از جان بوتمام برآمد

گوهر جان وام کردم از پی تحفه

تحفه بزرگ است از آن به وام برآمد

پیش چنین تحفه کو تمیمه عقل است

گوهر سحر حلال من شکند آنک

گوهرش از نطفه حرام برآمد

دزد بیان من است هر که در این عهد