جان های ما نتیجه گوگرد کرده اند

این صد هزار نرگسه بر سقف این حصار

رخسار ما چو نرگس نو زرد کرده اند

در پیش آتشی که ز سنگ قضا جهد

خورشید در نقاب عدمد شد ز شرم آنک

رخسار روزگار پر از گرد کرده اند

و آنک پدید خویی خورشید گم شده