بر سر گشنیزه حصرم روان افشانده اند

خورده یک دریای بصره تا خط بغداد جام

پس پیاپی دجله ای در جرعه دان افشانده اند

حرمت من را که می گشنیز دیگ عیش هاست

کیسه های زر به برگ گندنا سر بسته اند

بر سپهر گندناگون دست از آن افشانده اند

تا به پای پیل می بر کعبه عقل آمده است