پیش تیغش کاتش نمرود را ماند ز چرخ

پیش غیری جان به طمع نام و نان افشانده اند

ماه تابان کوری پروانگان را بین که جان

بر نتیجه سنگ و موم و ریسمان افشانده اند

کرکسان پر بر سر خاک هوان افشانده اند

جنیان ترسند ز آهن لیک از عشق کفش

دیدها بر آهن تیغ یمان افشانده اند