ماه تابان کوری پروانگان را بین که جان

خاک بر روی طبیب مهربان افشانده اند

آسمان گرید بر آنان کز درش برگشته اند

پیش غیری جان به طمع نام و نان افشانده اند

بر نتیجه سنگ و موم و ریسمان افشانده اند

پیش تیغش کاتش نمرود را ماند ز چرخ

کرکسان پر بر سر خاک هوان افشانده اند