خاک بر روی طبیب مهربان افشانده اند

عاقلان دیدند آب عز شروان خاک ذل

بر هری و بلخ و مرو شاهجان افشانده اند

بر حقند آنان که با عیسی نشستند ار زرشک

آسمان گرید بر آنان کز درش برگشته اند

پیش غیری جان به طمع نام و نان افشانده اند

ماه تابان کوری پروانگان را بین که جان