آسمان گرید بر آنان کز درش برگشته اند

بر هری و بلخ و مرو شاهجان افشانده اند

بر حقند آنان که با عیسی نشستند ار زرشک

خاک بر روی طبیب مهربان افشانده اند

پیش غیری جان به طمع نام و نان افشانده اند

ماه تابان کوری پروانگان را بین که جان

بر نتیجه سنگ و موم و ریسمان افشانده اند