مرکبان شه ز راه کهکشان افشانده اند

از دو سندان چار دندان زحل درهم شکست

جفته ای کز نیم راه آسمان افشانده اند

دی غباری بر فلک می رفت گفتم کاین غبار

تا فلک گفتا ز نعل مرکبانش من بهم

روشنان خاک سیاهش در دهان افشانده اند

کوکب دری است یا در دری کز هر دری