روشنان خاک سیاهش در دهان افشانده اند

دی غباری بر فلک می رفت گفتم کاین غبار

مرکبان شه ز راه کهکشان افشانده اند

تا فلک گفتا ز نعل مرکبانش من بهم

کوکب دری است یا در دری کز هر دری

دست و کلکش گاه توقیع از بنان افشانده اند

پنج شاخ دست رادش کز صنوبر رسته اند