پنج شاخ دست رادش کز صنوبر رسته اند

روشنان خاک سیاهش در دهان افشانده اند

کوکب دری است یا در دری کز هر دری

دست و کلکش گاه توقیع از بنان افشانده اند

بر جهان صد نوبر از شاخ امان افشانده اند

تا قلم را مار گنج پادشاهی کرده اند

از دهان مار گنج شایگان افشانده اند