بر جهان صد نوبر از شاخ امان افشانده اند

کوکب دری است یا در دری کز هر دری

دست و کلکش گاه توقیع از بنان افشانده اند

پنج شاخ دست رادش کز صنوبر رسته اند

تا قلم را مار گنج پادشاهی کرده اند

از دهان مار گنج شایگان افشانده اند

بر لعاب گاو کوهی دیده آهوی دشت