چشمه حیوانم از لفظ و لسان افشانده اند

چون ز تاریکی به بلغار آمد و قندز فشاند

اهل بابل بر رهش نزل گران افشانده اند

این منم یارب که در بزم چنین اسکندری

چار جوی و هشت خلدست این که در مدحش مرا

از ره کلک و بنان طبع و جنان افشانده اند

داستانی نیست در دست جهان به زین سخن