اصفیا را پیش کوه استاده سوزان دل چو شمع

کوه قاف و نقطه فا هر دو یکسان دیده اند

سنگ ریزه کوه رحمت برده اند از بهر کحل

دیده بانانی که عرض از کوه لبنان دیده اند

همچو شمع از اشک غرق و خشک دامان دیده اند

هشتم ذیحجه در موقف رسیده چاشت گاه

شامگه خود را به هفتم چرخ مهمان دیده اند