خون دلم خاک را نگار برافکند

گنج عزیز است عمر آه که گردون

نقب به گنج عزیز خوار برافکند

من همه در خون و خاک غلطم و از اشک

غصه همه قسم من فتاد که ناگاه

قرعه غم دست روزگار برافکند

دل به سر بیل غم درخت طرب را