دل به سر بیل غم درخت طرب را

خون دلم خاک را نگار برافکند

غصه همه قسم من فتاد که ناگاه

قرعه غم دست روزگار برافکند

بیخ و بن از باغ اختیار برافکند

سوزن امید من به دست قضا بود

بخیه از آنم به روی کار برافکند