سوزن امید من به دست قضا بود

قرعه غم دست روزگار برافکند

دل به سر بیل غم درخت طرب را

بیخ و بن از باغ اختیار برافکند

بخیه از آنم به روی کار برافکند

رشته جان صد گرده چو رشته تب داشت

غم به دل یک گره هزار برافکند