کس نیست در ده ارچه علف خانه ای بجاست

عقل آفت است هیچ مگو تا برافکند

داری گشاد نامه جان در ده فلک

گو ده کیا که نزل تو اینجا برافکند

کس بر علف چه نزل مهیا برافکند

چون لاشه تو سخره گرفتند بر تو چرخ

منت به نزل یک تن تنها برافکند