منت به نزل یک تن تنها برافکند

کس نیست در ده ارچه علف خانه ای بجاست

کس بر علف چه نزل مهیا برافکند

چون لاشه تو سخره گرفتند بر تو چرخ

امروز کم خورانده فردا چه دانی آنک

ایام، فقل بر در فردا برافکند

منقل برآر چون دل عاشق که حجره را