از دلو یوسفی بجهد آفتاب و چشم

بر چرمه تنگ بندد و هرا برافکند

بابیست و یک و شاق ز سقلاب ترک وار

بر راه دی کمین به مفاجا برافکند

بر حوت یونسی به تماشا برافکند

ماهی نهنگ وار به حلقش فرو برد

چون یونسش دوباره به صحرا برافکند