چندان بمان که ماه نو آید عیان ز شرق

زهره ز رشک صاحب انشا برافکند

کو عنصری که بشنود این شعر آب دار

تا خاک بر دهان مجارا برافکند

وز سوی غرب صبح تلالا برافکند

بادت سعادت ابد و با تو بخت را

مهری که جان سعد به اسما برافکند