وز سوی غرب صبح تلالا برافکند

کو عنصری که بشنود این شعر آب دار

تا خاک بر دهان مجارا برافکند

چندان بمان که ماه نو آید عیان ز شرق

بادت سعادت ابد و با تو بخت را

مهری که جان سعد به اسما برافکند

بخت تو خواب دیده بیدار تا ز امن