که دل از هر چه دو رنگی است شکیبا بینند

خوش دمان آن ردی صبح بشویند چو شیر

کن ردا جامه احرام مسیحا بینند

نه نه مشتاقان از صبح و ز شام آزادند

صبح و شام آمده گل گونه رخ و غالیه فام

رو که مردان نه بدین رنگ، زنان وابینند

صبح صادق پس کاذب چکند بر تن دهر