که دم آتش طور از ید بیضا شنوند

شاید ار لب به حدیث قدما نگشایند

ناقدانی که ادای سخن ما شنوند

آب هر آهن و سنگ ار بشود نیست عجب

شاعران حیض حسد یافته چون خرگوشند

تا ز من شیر دلان نکته عذرا شنوند

خصم سگ دل ز حسد نالد چون جبهت ماه