زمهریری ز لب ابله ور بگشایید

چون سیاهی عنب کآب دهد سرخ، شما

سرخی خون ز سیاهی بصر بگشایید

تف خون کز مژه بر لب زد و لب آبله کرد

رخ نمک زار شد از اشک و ببست از تف آه

برکه اشک نمک را چو جگر بگشایید

بر وفای دل من ناله برآرید چنانک