شمع وار از خود غذا میخور، ز خوان کس مخور

آب باران خور صدف کردار گاه تشنگی

ماهی آسا هیچ آب از آبدان کس مخور

تا کی از پرز کسان روزی خوری همچون چراغ

گر کسی را زعفران شادی فزاید، گو فزای

چون تو با غم خو گرفتی زعفران کس مخور

چون تو اندر خانه خود می هم آن خود خوری